|
|
» De Gemeente » Meditatie
|
Hervormde Gemeente Rockanje
|
|
Meditatie
Meditatie
JEZUS ZIET ONS
‘Ze hadden Hem allemaal gezien en raakten in paniek. Maar Hij sprak hen meteen aan en zei: ‘Houd moed! Ik ben het, wees niet bang. Hij stapte bij hen in de boot en de wind ging liggen. Zijn leerlingen waren helemaal van hun stuk gebracht’ (Markus 6:50-51, NBV21).
De leerlingen van Jezus zijn midden op het meer van Galilea. Het is nacht en ze hebben de wind tegen. Het kost hun moeite om vooruit te komen. Jezus is er niet bij. Hij is op de berg, waar Hij de stilte zoekt om te bidden.
Toch zijn de leerlingen niet buiten Zijn gezichtsveld. Markus vertelt dat Jezus ziet hoe ze zich afbeulen. Ze zien Hem niet, maar Hij ziet hen wel.
Dat vind ik een van de meest troostrijke gedachten uit dit verhaal. Ook wanneer wij God niet ervaren, betekent dat nog niet dat Hij ons uit het oog heeft verloren. Er kunnen tijden zijn waarin we het gevoel hebben dat we alleen maar tegen de wind op moeten boksen. We doen ons best, proberen verder te komen, maar het lijkt alsof we nauwelijks vooruitkomen. Er kan van alles spelen: zorgen om onze gezondheid, verdriet om iemand die we missen, onzekerheid over de toekomst of vragen waarop we geen antwoord krijgen.
En dan die vraag die vroeg of laat bij ons opkomt: waar is God eigenlijk? Waarom grijpt Hij niet in? Waarom laat Hij ons zo lang ploeteren?
Het verhaal geeft geen eenvoudig antwoord op die vragen. Jezus komt niet meteen. Pas tegen het einde van de nacht gaat Hij naar Zijn leerlingen toe. Waarom zo laat? Markus vertelt het ons niet. Wel vertelt hij dat Jezus hen ziet en dat Hij naar hen toe komt.
Dat doet Hij op een bijzondere manier: Hij loopt over het water. In de Bijbel kan water een beeld zijn van dreiging en chaos, van machten die een mens dreigen te overspoelen. Denk aan de uittocht uit Egypte. Toen leek het volk Israël ingesloten: achter hen het leger van de farao, vóór hen de zee. Maar God baande een weg door het water en bevrijdde Zijn volk uit de macht van Egypte. Wat voor mensen onmogelijk was, bleek voor Hem geen belemmering.
Nu zien we Jezus over het water lopen. Dat is meer dan een wonder waarmee Hij Zijn leerlingen uit een moeilijke situatie helpt. De God die hemel en aarde heeft geschapen en Zijn volk door de zee heeft geleid, is hier in Jezus Zelf aan het werk. Hij laat zien dat de chaos die ons bedreigt en de machten van het kwaad en de dood niet buiten Zijn bereik vallen. Hij laat Zijn schepping niet los.
Toch herkennen de leerlingen Jezus niet. Ze denken dat ze een spook zien en schreeuwen het uit van angst. Dan klinkt Zijn stem: ‘Houd moed! Ik ben het, wees niet bang’.
Die woorden ‘Ik ben het’ zijn allereerst een geruststellende bekendmaking: Jezus laat Zijn leerlingen weten dat Hij het is. Maar in het licht van de Bijbel kunnen ze ook dieper resoneren. Ze roepen de Naam in herinnering waarmee God Zich aan Mozes bekendmaakte: ‘Ik ben die er zijn zal’ (Exodus 3:14, NBV21). De God die Zich aan Israël bekendmaakte en Zijn volk bevrijdde, is ook hier bezig. In Jezus klinkt Gods bemoedigende stem: wees niet bang.
De leerlingen begrijpen nog altijd niet goed wie Hij is. Maar Jezus wacht niet totdat ze alles begrijpen. Hij komt hun tegemoet en spreekt hen aan. Zijn woorden zijn geen verwijt, maar een bemoediging.
Wat hier gebeurt, wijst vooruit naar Pasen. Want wie is deze Jezus, die over het water loopt en de angstige leerlingen tegemoetkomt? In Hem is God bezig Zijn wereld terug te winnen. Dat wordt ten volle zichtbaar in Zijn kruis en opstanding. Aan het kruis gaat Jezus onze schuld en de macht van het kwaad tegemoet. Maar de dood krijgt Hem niet in haar greep. God wekt Hem op uit de dood en opent zo de weg naar Zijn nieuwe wereld. Die wereld is met Pasen begonnen. We wachten nog op de dag waarop zij ten volle zichtbaar zal worden, wanneer alle tranen worden afgewist en de dood niet meer zal zijn.
Wat betekent dat voor ons, wanneer wij zelf tegenwind ervaren?
Het betekent niet dat een gelovige nooit bang is. Angst en verdriet kunnen ook een gelovig mens overvallen. Soms weten we heel goed dat Christus leeft en liggen we toch wakker van zorgen. Geloven is niet dat we onszelf dwingen om niet bang te zijn. Het is ook niet dat we altijd voldoende vertrouwen moeten opbrengen om boven onze omstandigheden uit te stijgen.
Het is dat we met onze angst niet aan onszelf zijn overgeleverd. We mogen zoeken naar de nabijheid van Christus, ook wanneer we Hem niet zien en niet begrijpen wat Hij doet. We mogen ons vasthouden aan Zijn belofte dat het kwaad en de dood niet het laatste woord hebben. Niet omdat wij zo sterk geloven, maar omdat Hij trouw is.
Markus vertelt dat Jezus bij de leerlingen in het schip klimt en dat de wind gaat liggen. Er komt rust. Maar de diepste troost ligt misschien wel hierin: nog voordat de leerlingen begrijpen wat er gebeurt, heeft Jezus Zich al aan hen bekendgemaakt.
Hij ziet ons, ook wanneer wij Hem niet zien. Hij komt ons tegemoet, ook wanneer wij de weg niet begrijpen. De Heer die over het water loopt, gaat ons voor. En eens zal blijken dat Gods toekomst sterker is dan alles wat ons nu bedreigt.
Gebed
Here Jezus Christus,
soms hebben wij de wind tegen
en lijkt de weg voor ons te lang.
Wij zien U niet en begrijpen niet
waarom U soms zo lang op Zich laat wachten.
Kom ons tegemoet,
spreek ons aan met Uw stem
en leer ons vertrouwen,
ook wanneer de angst niet meteen verdwijnt.
Dank U dat wij niet buiten Uw gezichtsveld vallen,
dat U ons niet loslaat
en dat de machten van kwaad en dood
niet het laatste woord hebben.
Ga ons voor,
tot wij eenmaal mogen leven
in Uw nieuwe wereld,
waar alle tranen zijn afgewist.
Ds. William Quak
| | terug
|
| |
|
|
|
|