|
|
» De Gemeente » Meditatie
|
Hervormde Gemeente Rockanje
|
|
Meditatie
Meditatie
ZINGEN IN DE NACHT
‘Om middernacht waren Paulus en Silas aan het bidden en zongen ze lofliederen voor God’ (Handelingen 16:25a).
Wat een opmerkelijk tafereel. Paulus en Silas bevinden zich niet in een comfortabele situatie. Ze zijn mishandeld, gevangengezet en hun voeten zijn vastgemaakt in een blok. Het is nacht. Donker om hen heen en donker in hun omstandigheden. Toch klinken er geen klachten, geen verwijten en geen kreten van wanhoop. Er klinkt gezang. Lofliederen voor God.
Bij dit gedeelte moet ik denken aan het beeld van een vogeltje dat zingt op een tak. Zolang die tak stevig is, lijkt dat niet zo bijzonder. Maar wat gebeurt er wanneer er een storm opsteekt? Wanneer de tak begint te kraken of zelfs afbreekt? Dan wordt duidelijk waarop het vogeltje werkelijk vertrouwt. Niet op de tak, maar op zijn vleugels.
Zo staan ook wij in het leven. Soms zitten wij op stevige takken: gezondheid, werk, een harmonisch gezin, vriendschappen of toekomstplannen. Dan valt het ons niet moeilijk om te zingen en God te danken. Maar er kunnen ook stormen komen. Een ziekte, een verlies, zorgen om kinderen of kleinkinderen, spanningen in relaties, teleurstellingen of verdriet. Takken waarvan wij dachten dat die stevig waren, blijken ineens kwetsbaar. Sommige breken zelfs af.
Paulus en Silas zingen niet omdat hun omstandigheden gunstig zijn. De deuren van de gevangenis zitten nog dicht. Die aardbeving uit het verhaal heeft zich nog niet voorgedaan. Hun lofzang is dus niet gebaseerd op een zichtbare uitkomst, maar op vertrouwen in God. Opvallend is dat hun zingen samengaat met bidden: biddend zingen en zingend bidden. In het gebed leggen zij hun leven in Gods handen. Hun omstandigheden veranderen niet direct, maar hun blikrichting wel.
Daarin wijzen Paulus en Silas ons uiteindelijk op Jezus Christus. Ook Hij ging een donkere nacht tegemoet. Voordat Hij naar Getsémane ging, zong Hij met Zijn leerlingen de lofzang. Hij wist wat Hem te wachten stond. Aan het kruis droeg Hij de Godverlatenheid, opdat allen die in Hem geloven nooit door God verlaten zullen worden.
Dat is de grond van de christelijke hoop. Niet dat er nooit takken zullen breken. Ook niet dat elke gevangenisdeur zal opengaan. Er zijn muren die blijven staan en kruisen die niet worden weggenomen. Maar midden in dat alles mogen wij weten dat Gods liefde in Jezus Christus niet breekt. Wanneer takken onder ons wegvallen, vallen wij niet in het niets. Wij vallen in de armen van onze hemelse Vader.
Misschien bevindt u zich op dit moment op een stevige tak. Misschien merkt u dat er iets begint te kraken. Misschien liggen er al gebroken takken achter u of omringen zij u van alle kanten. Dan mag het verhaal van Paulus en Silas u bemoedigen. Boven onze omstandigheden, boven onze zorgen en boven alle gebroken takken gaat het werk van de opgestane Heer Jezus Christus door. Daarom kan er zelfs in de nacht een lied klinken.
Want niets zal ons kunnen scheiden van de liefde van God, die Hij ons bewezen heeft in Christus Jezus, onze Heer.
God Zelf heeft voor de lofliederen gezorgd.
Hij laat het nooit ontbreken aan hemelhoog gezang,
waarvan de wijs ons tekent
dit lieve leven lang.
Ds. William Quak
|
| |
|
|
|
|
