COLLECTEROOSTER:


Zondag 1 februari – Lepra Zending, een te voorkomen ziekte
 “Ik voelde me geen ziekte, maar een mens”
Ko Min Aung groeide op in een klein dorp op het platteland van Myanmar, waar iedereen elkaar kende. Hij was een rustige jongen met een zachte stem, die op school meestal stil achterin de klas zat. Op een ochtend, terwijl hij zich aankleedde, zag hij een lichte vlek op zijn buik, net onder zijn shirt.
Hij keek ernaar en raakte het voorzichtig aan. De huid voelde daar anders, dof en ongevoelig. Hij vertelde het aan niemand. Diep van binnen wist hij al wat het was. In het dorp gingen verhalen rond over mensen met vlekken op hun huid, over ziekte, buitensluiting en schaamte. Dat wilde hij niet meemaken, dus hij hield het stil. Maar de vlek verdween niet, en al snel kwamen er meer.

Afgewezen
Jarenlang probeerde Ko Min Aung zijn ziekte te verbergen. Hij wist precies hoe hij zijn mouwen moest oprollen zonder dat iemand iets zag. Hij hield mensen op afstand. Toch hadden anderen het door. Er werd gefluisterd en hij kreeg bijnamen. Sommigen liepen met een boog om hem heen. Hij voelde zich steeds meer een buitenstaander.

Een plek zonder oordeel
Op zijn 25e hield hij het niet langer vol. Zijn lichaam deed pijn, zijn handen verstijfden en zijn been werd zwakker. Hij besloot hulp te zoeken, ook al moest hij daar ver voor reizen en had hij er nauwelijks geld voor. Het ziekenhuis lag in de stad. Daar veranderde alles. Voor het eerst voelde hij zich niet beoordeeld, maar gezien. Er werd naar hem geluisterd en hij kreeg onderzoeken. De diagnose bevestigde wat hij al vermoedde: lepra. Maar de artsen zeiden ook dat het nog niet te laat was om geholpen te worden. “Hier behandelen ze me als een mens,” zei hij. “Ze kijken me aan. Ze noemen mijn naam. Ik ben niet alleen maar een patiënt, maar een persoon.”
Ko Min Aung krijgt binnenkort een operatie. “De dokter zegt dat mijn been geamputeerd moet worden en mijn handen hebben operaties nodig om mijn vingers weer recht te zetten. Maar hij zegt dat ik wel weer bergen kan beklimmen na mijn amputatie.”

Nu laat hij zijn stem horen
In de toekomst hoopt Ko Min Aung op een eigen huis, een zelfstandig leven en op liefde: “ik wil later trouwen met iemand die ook lepra heeft gehad. Dan begrijpen we elkaar.” Maar wat hij het belangrijkste vindt, is anderen waarschuwen. “Ik heb te lang gezwegen uit schaamte en angst. Dat wil ik anderen besparen. Als je iets op je huid ziet wat niet goed voelt, wacht dan niet. Zoek hulp. Je hoeft je niet te schamen. Lepra is te genezen, als je op tijd bent.”

Blijvende handicaps en verstoting kunnen worden voorkomen. Lepra is goed te genezen, als we er maar op tijd bij zijn.
https://www.leprazending.nl


Zondag 8 februari – Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap
Missie
Het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap brengt al meer dan 200 jaar de Bijbel dichtbij. We willen dat mensen in binnen- en buitenland toegang krijgen tot de Bijbel. Want in de Bijbel horen wij Gods boodschap van liefde voor de wereld, die ons in beweging brengt en onze weg verlicht.

In Nederland en Vlaanderen
Ons verlangen is dat ieder mens de Bijbel als bron voor zijn of haar leven kan ontdekken, lezen en omarmen.
Voor Nederland en Vlaanderen werken we bijvoorbeeld aan verschillende Bijbelvertalingen, debijbel.nl, en de app Mijn Bijbel. Ook bieden we Bijbelse podcasts en leesplannen aan.
Daarnaast gebruiken duizenden kinderen onze kinderdienstmethode Bijbel Basics en boeken als de Samenleesbijbel of de Prentenbijbel. Ook inspireren we heel veel ouders via het platform Kind&Bijbel. Zo ervaren ook nieuwe generaties de rijkdom van de Bijbel.

100 miljoen christenen hebben geen toegang tot de Bijbel

Wereldwijd
Ook wereldwijd brengen we de Bijbel dichtbij. Als mensen de Bijbel niet kunnen lezen in de taal van hun hart, werken we samen met vertalers ter plaatse aan een vertaling.
We willen er ook voor zorgen dat de Bijbel voor mensen bereikbaar is. Daarom zorgen we voor gratis Bijbels of goedkope edities, of we helpen bijvoorbeeld mee aan een audio-versie.
En we ontwikkelen samen met andere Bijbelgenootschappen kinderproducten, omdat we willen dat ieder kind de kans krijgt om kennis te maken met de Bijbel. Want wij geloven dat de Bijbel er is voor iedereen.

De Bijbel voor iedereen

• We hebben vijf kernwaarden ontwikkeld die we in alles wat we doen centraal stellen.
• We werken vanuit liefde voor de Bijbel.
• We werken als collega’s zorgvuldig, gedreven en vol enthousiasme aan de missie.
• We willen de Bijbelse boodschappen doorgeven aan mensen, op een manier die aansluit bij hun behoeften.
• We willen samenwerken met alle soorten kerken in Nederland en Vlaanderen.
• We zetten ons in ons werk in voor een leefbare aarde.

https://www.bijbelgenootschap.nl/over-het-nbg/onze-missie


Zondag 15 februari – Medische zorg op Java
Waarom is de project nodig?
In de berggebieden van Java hebben veel mensen nauwelijks toegang tot medische zorg. Stichting Sion ondersteunt een medisch team dat regelmatig de bergdorpen intrekt en daar hulp verleend. Ook jongeren worden getraind in Eerste Hulp en leren zo over het belang van een gezonde levensstijl.

Wat houdt het project in?
Stichting Sion, de diaconale tak van de Protestantse kerk van midden-noord Java, bekommert zich al een aantal jaren om de kwetsbare mensen rondom de berg Merapi. Met een mobiele kliniek en vrijwillige medici worden de kleine, afgelegen dorpen met enige regelmatig bezocht. Ernstig zieke mensen worden thuis bezocht, ondervoede kinderen worden geholpen en dorpen krijgen trainingen over een gezonde levensstijl en het voorkomen van ziekten. Belangrijk is ook het trainen van vrijwilligers in eerste hulp activiteiten, gezonde levensstijl en aspecten van rampenpreventie. Op deze manier kunnen zij hulp bieden waar nodig en de kennis overdragen in hun eigen scholen en families. Een christelijk getuigenis in de vaak behoudende, overwegend islamitische dorpen.

Impact
Verhaal van… Suratmi
“Ik ben een van de weinige christenen in mijn dorp. Ik woon samen met mijn man en zijn ouders, allemaal moslim. Dat is best lastig. Toen het project naar mijn dorp kwam, heb ik me direct aangemeld als vrijwilliger. Ik heb medische trainingen gekregen en toegerust om advies te geven over gezondheid en medische problemen. Mijn familie, maar ook andere mensen uit het dorp komen nu regelmatig voor advies. Ik vertel ze vaak een dokter te bezoeken in plaats van te vertrouwen op de traditionele middeltjes. Ik heb het gevoel dat ik verschil kan maken, maar voel me ook meer geaccepteerd en gerespecteerd”
https://www.gzb.nl/projecten/indonesie-medische-zorg-op-java


Zondag 22 februari – Diaconie Algemeen


Zondag 1 maart – Hospice voor daklozen
Waarom is dit project nodig?
Daklozen leven vaak aan de rand van de samenleving. De meeste daklozen zijn op straat beland doordat ze geen werk konden vinden of doordat ze door een heftige gebeurtenis in hun leven de weg zijn kwijt geraakt. Hun situatie is schrijnend, vooral in de winter wanneer de temperaturen tot ver onder nul dalen. Daklozen hebben weinig of geen toegang tot (goede) zorg, zowel tijdens hun leven en richting hun laatste levensfase. Veel daklozen sterven op straat.

Wat houdt het project in?
Al meer dan 10 jaar is er een dagcentrum waar daklozen drie dagen in de week terecht kunnen voor een warme maaltijd, medische zorg, een warme douche, warme kleding en evt. een knipbeurt. Het is een plek waar daklozen zich veilig voelen, waar er naar hen geluisterd wordt en waar ze hoop en hulp krijgen. Onlangs is er ook een hospice geopend waar plaats is voor vijf of zes daklozen die terminaal zijn. Zo hoeven daklozen niet zonder liefde en zorg op straat te sterven en krijgen zij een waardig levenseinde.

Impact
Verhaal van André:
'André is al heel lang dakloos en verslaafd aan alcohol. Normaal gesproken leeft hij in een klein, donker, stinkend hoekje aan de achterkant van een markthal. Hij probeerde een aantal keer af te kicken in een kliniek, maar viel telkens weer terug. Toen André bij ons werd gebracht leek hij stervende. Hij was kortademig, leed aan geelzucht en was sterk vermagerd. Ondanks zijn toestand gaven we hem eerst een warme douche, want hij stonk vreselijk en de luizen liepen over zijn lichaam. Daarna brachten we André naar het ziekenhuis. Daar klaagden de verpleegsters dat hij nog steeds heel erg stonk. Hij kreeg een behandeling in het ziekenhuis, medicijnen en een strikt dieet, maar zijn toestand verbeterde niet. Toen hij uit het ziekenhuis werd ontslagen, zorgden we voor een plek waar hij werd opgevangen. We betaalden zijn medicijnen en bleven voor hem bidden. En er gebeurde een wonder: André is niet gestorven, het gaat nu zelfs goed met hem!'
https://www.gzb.nl/projecten/centraal-azie-hospice-voor-daklozen


U kunt uw collecte of gift natuurlijk ook overmaken naar het banknummer van de diaconie, wilt u er de zondag of collectedoel bijzetten?

Namens de diaconie, hartelijk dank voor al uw bijdragen.

(RABO bank: NL67 RABO 0355 7005 65 t.n.v. Diaconie Herv. Gem. Rockanje).