Van de voorzitter

Zaaien

Op deze mooie dag in april kijk ik naar buiten en zie de natuur ontkiemen, alles wat eens gezaaid is komt weer tot bloei, dat is de enorme kiemkracht van de natuur, dat is een energetische uiting van Gods schepping.
April is de kiemmaand en mei de bloeimaand.
Wat me altijd weer opvalt is de onbezorgdheid van de vogels die druk zijn met het verorberen van het gestrooide voer. Mussen op de ene voederplaats en mezen en een roodborstje op de andere. Terwijl zie ik dat de mezen in koppels ook reeds hun toekomstig vogelhuisje aan het verkennen zijn.
Dit tafereel doet me denken aan Mattheüs 6 waar Jezus de onbezorgdheid van de vogels (”zij zaaien en zij maaien niet, en verzamelen niet in schuren; uw hemelse Vader voedt ze evenwel; gaat u ze niet ver te boven? ”) zet tegenover de bezorgdheid van de mens die bezig is aardse schatten te verzamelen.
Vanuit de liefde voor de mens en voor ons na Pasen de wetenschap dat ”het bloed van Zijn verbond voor velen vergoten is” roept Hij ons op niet bezorgd te zijn over ons leven (zie de vogels) maar ”zoek eerst het Koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid en al deze dingen zullen u gegeven worden”.
Daarbij worden we geroepen oog te hebben voor het gezaaide en uiteindelijk ook zelf te zaaien.
In Mattheüs 13 wordt duidelijk aan de hand van de gelijkenis van de zaaier dat dit voor ons een (te) moeilijke opdracht is.
Jesaja had het al over horen maar niet begrijpen en over zien maar niet opmerken, zo ook Jezus die zegt in gelijkenissen te spreken omdat het de mensen niet gegeven is om de geheimenissen van het Koninkrijk te kennen omdat zij niet zien ook al zien zij en omdat ze niet horen ook al horen zij. Het gaat hier om het kennen (zien en horen) van de betekenis van Jezus zelf. Let wel dit zegt Hij vóór Zijn kruisdood, een tijdstip waar het voor mensen zeker moeilijker was om Zijn betekenis te vatten. Voor ons in het huidige tijdgewricht en vele overleveringen later zou dat makkelijker moeten zijn.
God en Zijn zoon hebben in ons gezaaid maar als het niet begrepen wordt, als het op steenachtige grond gezaaid is en als het in de dorens gezaaid is dan zal het niet ontkiemen, maar bij wie in de goede aarde gezaaid is, dat is hij die het woord hoort en begrijpt, die dan zeker ook vrucht draagt (ontkiemt) en voortbrengt tot in een veelvoud.
God zal niet nalaten Zijn liefde in ons hart te zaaien (God is getrouw) en dan is het aan ons om die liefde in ons hart te laten ontkiemen en vanuit de bloem die daar uit voortkomt verder te zaaien.
Met Pasen hebben we onderstaand vers gezongen:

Want nu de Heer is opgestaan,
nu vangt het nieuwe leven aan.
Een leven door Zijn dood bereid,
een leven in Zijn heerlijkheid.

Nieuw leven ontstaat nadat er eerst gezaaid is.
God heeft in Zijn zoon Zichzelf gezaaid en ons verkozen tot vruchtbare bodem onder de voorwaarde dat we afstand doen van de bezorgdheid omtrent onze aardse schatten vanuit de wetenschap dat we ons veilig mogen voelen als kinderen van Zijn Koninkrijk. Hoe onbezorgder kun je het hebben, zelfs in deze tijd met al dat geweld om ons heen mogen we ons daar aan vasthouden.
Tegelijkertijd mogen we hiervan in ons doen en laten getuigen en dus zaaiend bezig zijn.
Dat komt ook terug in een couplet het slotlied wat we altijd op zondag zingen:

Om daar in genade
Uw woorden als zaden
te zaaien tot diep in het donkerste dal,
door liefde gedreven…….

Ook de kerkenraad voelt het als haar opdracht om te zaaien .
We hebben een nog vitalere kerk voor ogen.
Dat betekent zelf zaaier zijn (inzet), goed zaaigoed hebben (aansprekende boodschap) en een vruchtbare bodem opzoeken (mensen bij wie er een zekere ingang is). Een flinke klus waaraan, getuige het bovenstaande, we dus zo onbezorgd als mogelijk moeten beginnen.
Weerklank en herkenning binnen de gemeente zijn daarbij onontbeerlijk.

Dat is dus een dienende houding gedreven door liefde zoals we ook in het avondmaalformulier recent hebben kunnen lezen:

Hij bevestigt Zijn liefde naar ons als we  brood eten en wijn drinken. Hierdoor verkondigen wij Hem.
Levend uit Zijn vergeving, vergeven we elkaar
Zoals Hij diende, zijn wij elkaars dienaren.

Zaaien is dus ten diepste het dienen van God in Jezus Christus.
Ik wens u veel vruchtbare bodem en derhalve een goede oogst.

Met vriendelijke groet, mede namens de kerkenraad, A.P. v. E.